http://naghmemandegar.blogfa.com/ fa blogfa.com Wed, 13 Feb 2008 14:03:58 GMT http://naghmemandegar.blogfa.com/post-39.aspx <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;">خبرای بدی از دنیا میاد! رفیقکم!<o:p /></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;">شنیدم پریده رنگ سرخ پرچما یه کم!<o:p /></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;">شنیدم لنین تو تگزاس سه تا کارخونه زده!<o:p /></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;">شنیدم فیدل نشون مک دونالدُ بلده!<o:p /></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;">شنیدم که تروتسکی با تبر تو گردنش،<o:p /></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;">شده آرتیست یه فیلم هالیوودی با زنش!<o:p /></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;">وقتی عکس چه شده تی شرت خواننده ی رپ،<o:p /></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;">دیگه آبرویی باقی می مونه برای چپ؟<o:p /></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;"><o:p> </o:p></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;">چپا چپ کردنُ آوردنشون به راه راست!<o:p /></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;">بگو سرزمین موعود برابری کجاست؟<o:p /></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;">پیش قدرت ربات کنف شدن کارگرا!<o:p /></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;">شکر نی شکرای کوبا شد کوکا کولا!<o:p /></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;"><o:p> </o:p></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;">شنیدم که هوشه مین رئیس سازمان سیاس!<o:p /></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;">استالین یه گله دار دم کلفت تو آمریکاس!<o:p /></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;">خیلیا می گن آلنده شده تاجر سهام!<o:p /></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;">دست لخ والسا رُ دیدن تو جیب عموسام!<o:p /></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;">شنیدم مائو تو غرب رستوران چینی زده!<o:p /></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;">مالکوم </span><span style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;" dir="ltr">x</span><span dir="rtl"></span><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;"><span dir="rtl"></span> هزار دفعه به رستورانش اومده!<o:p /></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;">دیگه حرمتی نداره نه مسلسل، نه قلم!<o:p /></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;">خبرای بدی از دنیا میاد! رفیقکم!<o:p /></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;"><o:p> </o:p></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;">چپا چپ کردنُ آوردنشون به راه راست!<o:p /></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;">بگو سرزمین موعود برابری کجاست؟<o:p /></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;">کارگرها کم آوردن پیش قدرت ربات!<o:p /></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;">هر چی نی شکر تو کوباس شده وقف آبنبات!</span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;"></span> </p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;"></span><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;">یغما گلرویی</span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA" style="font-size: 8pt; font-family: Tahoma;"><o:p /></span> <br /></p> Wed, 13 Feb 2008 14:03:58 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=naghmemandegar&postid=39 naghmemandegar http://naghmemandegar.blogfa.com/post-39.aspx http://naghmemandegar.blogfa.com/post-38.aspx <BR/>ترا من چشم در راهم شباهنگام<BR/>که می گيرند در شاخ تلاجن سايه ها رنگ سياهی<BR/>وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم،<BR/>ترا من چشم در راهم.<BR/>شباهنگام، در آندم که بر جا مرده ماران خفتگانند،<BR/>در آن نوبت که بندد دست نيلوفر به پای سرو کوهی دام<BR/>گرم ياد آوری يا نه، من از يادت نمی کاهم،<BR/>ترا من چشم در راهم.<BR/><BR/> ( نيما یوشيج ) Thu, 11 May 2006 16:35:29 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=naghmemandegar&postid=38 naghmemandegar http://naghmemandegar.blogfa.com/post-38.aspx http://naghmemandegar.blogfa.com/post-37.aspx <BR/>ا<BR/><BR/>اسب سفيد وحشي<BR/>بر آخور ايستاده گران ‎سر<BR/>انديشناك سينه مفلوك دشتهاست<BR/>اندوهناك قلعه خورشيد سوخته ‌ست<BR/>با سر غرورش امّا دل با دريغ ريش<BR/><BR/>عطر قصيل تازه نمي گيردش به خويش<BR/>اسب سفيد وحشي ـ سيلاب دره ‎ها<BR/>بسيار صخره ‎وار كه غلطيده بر نشيب<BR/>رم داده پر شكوه گوزنان<BR/>بسيار صخره ‎وار ، كه بگسسته از فراز<BR/>تازانده پر غرور پلنگان<BR/><BR/>اسب سفيد وحشي ، با نعل نقره‎گون<BR/>بس قصّه‎ها نوشته به طومار جاده‎ها<BR/>بس دختران ربوده زِ درگاه غرفه‎ها<BR/><BR/>خورشيد بارها به گذرگاه گرم خويش<BR/>از اوج قلّه بر كفل او غروب كرد<BR/>مهتاب بارها به سراشيب جلگه‎ ها<BR/>بر گردن ستبرش پيچيد شال زرد<BR/>كهسار بارها به سحرگاه پر نسيم<BR/>بيدار شد زِ هلهله سم او زِ خواب<BR/>اسب سفيد وحشي اينك گسسته يال<BR/>بر آخور ايستاده غضبناك<BR/>سم مي‎ زند به خاك<BR/>گنجشكهاي گرسنه از پيش پاي او<BR/>پرواز مي‎كنند<BR/>ياد عنان گسيختگيهاش<BR/>در قلعه‎هاي سوخته ره باز مي ‌كنند<BR/>اسب سفيد سركش<BR/>بر راكب نشسته گشوده است يال خشم<BR/>جوياي عزم گمشده اوست<BR/>مي ‎پرسدش زِ ولوله صحنه ‎هاي گرم<BR/>مي‌ سوزدش به طعنه خورشيدهاي شرم<BR/>با راكب شكسته ‎دل امّا نمانده هيچ<BR/>نه تركش و نه خفتان ، شمشير مرده است<BR/>خنجر شكسته در تن ديوار<BR/>عزم سترگ مرد بيابان فسرده است :<BR/><BR/>&#171; اسب سفيد وحشي ! مشكن مرا چنين !<BR/>بر من مگير خنجر خونين چشم خويش<BR/>آتش مزن به ريشه خشم سياه من<BR/>بگذار تا بخوابد در خواب سرخ خويش<BR/>گرگ غرور گرسنه من &#187; ...<BR/><BR/>&#171; اسب سفيد وحشي !<BR/>شمشير مرده است<BR/>خالي شده‌ست سنگر زينهاي آهنين<BR/>هر مرد كاو فشارد دست مرا زِ مهر<BR/>مار فريب دارد پنهان در آستين &#187; ...<BR/><BR/>&#171; اسب سفيد وحشي !<BR/>در بيشه‎زار چشمم جوياي چيستي ؟<BR/>آنجا غبار نيست ، گلي رسته در سراب<BR/>آنجا پلنگ نيست ، زني خفته در سرشك<BR/>آنجا حصار نيست ، غمي بسته راه خواب &#187; ...<BR/><BR/>&#171; اسب سفيد وحشي !<BR/>سر با بخور گند هوسها بياكنم<BR/>نيرو نمانده تا كه فرو ريزمت به كوه<BR/>سينه نمانده تا كه خروشي به پا كنم &#187;<BR/><BR/>&#171; اسب سفيد وحشي !<BR/>خوش باش با قصيلِ ‎تر خويش &#187;<BR/><BR/>&#171; اسب سفيد وحشي امّا گسسته يال<BR/>انديشناك قلعه مهتاب سوخته‌ست<BR/>گنجشكهاي گرسنه از گرد آخورش<BR/><BR/>پرواز كرده ‎اند<BR/>ياد عنان گسيختگيهاش<BR/>در قلعه‎هاي سوخته ره باز كرده‎اند .<BR/><BR/><BR/>( منوچهر آتشي )<BR/> Thu, 11 May 2006 16:21:00 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=naghmemandegar&postid=37 naghmemandegar http://naghmemandegar.blogfa.com/post-37.aspx http://naghmemandegar.blogfa.com/post-36.aspx <BR/> <BR/><BR/> دراين سرای بي كسی ، كسی بدرنميزند<BR/> به دشت پرملال ما ، پرنده پر نمی زند<BR/> <BR/> يكی ز شب گرفتگان چراغ بر نميكند<BR/> كسی به كوچه سار شب در سحر نمی زند<BR/> <BR/> نشسته ام در انتظار اين غبار بی سوار<BR/> دريغ كز شبی چنين سپيده پر نمی زند<BR/> <BR/> دل خراب من دگر خراب تر نمی شود <BR/> كه خنجر غمت از اين خراب تر نمی زند<BR/> <BR/> گذر گهی است پر ستم كه اندرو بغير غم<BR/> يكی صلای آشنا به رهگذر نمی زند<BR/> <BR/> چه چشم پاسخ است از اين دريچه های بسته ات ؟<BR/> برو كه هيچكس ندا به گوش كر نمی زند<BR/> <BR/> نه سايه دارم و نه بر ، بيفكنندم و سزاست<BR/> اگر نه ، بر درخت تر كسی تبر نمی زند<BR/><BR/>( هوشنگ ابتهاج ) Thu, 11 May 2006 11:25:24 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=naghmemandegar&postid=36 naghmemandegar http://naghmemandegar.blogfa.com/post-36.aspx http://naghmemandegar.blogfa.com/post-35.aspx <BR>همه ي هستي من آيه ي تاريکيست <BR>که ترا در خود تکرار کنان <BR>به سحرگاه شکفتن ها و رستن هاي ابدي خواهد برد</P> <P><BR>من در اين آيه ترا آه کشيدم ، آه<BR>من در اين آيه تو را <BR>به درخت و آب و آتش پيوند زدم</P> <P dir=rtl align=justify>زندگي شايد <BR>يک خيابان درازست که هر روز زني با زنبيلي از آن ميگذرد <BR>زندگي شايد <BR>ريسمانيست که مردي با آن خود را از شاخه مي آويزد <BR>زندگي شايد طفليست که از مدرسه بر مي گردد<BR>&nbsp;زندگي شايد افروختن سيگاري باشد ، در فاصله ي رخوتناک دو <BR>همآغوشي <BR>يا عبور گيج رهگذري باشد <BR>که کلاه از سر بر ميدارد <BR>و به يک رهگذر ديگر با لبخندي بي معني مي گويد " صبح بخير " </P> <P><BR>زندگي شايد آن لحظه مسدوديست <BR>که نگاه من ، در ني ني چشمان تو خود را ويران ميسازد <BR>و در اين حسي است <BR>که من آن را با ادراک ماه و با دريافت ظلمت خواهم آميخت </P> <P><BR>در اتاقي که به اندازه ي يک تنهاييست <BR>دل من <BR>که به اندازه ي يک عشقست <BR>به بهانه هاي ساده ي خوشبختي خود مي نگرد <BR>به زوال زيباي گل ها در گلدان <BR>به نهالي که تو در باغچه ي خانه مان کاشته اي <BR>و به آواز قناري ها <BR>که به اندازه ي يک پنجره ميخوانند </P> <P dir=rtl align=justify>آه...<BR>سهم من اينست <BR>سهم من اينست <BR>سهم من ،<BR>آسمانيست که آويختن پرده اي آنرا از من ميگيرد <BR>سهم من پايين رفتن از يک پله متروک است <BR>و به چيزي در پوسيدگي و غربت واصل گشتن <BR>سهم من گردش حزن آلودي در باغ خاطره هاست <BR>و در اندوه صدايي جان دادن که به من مي گويد <BR>دستهايت را<BR>دوست دارم " </P> <P><BR>دستهايم را در باغچه مي کارم <BR>سبز خواهم شد ، ميدانم،ميدانم ، ميدانم <BR>و پرستوها در گودي انگشتان جوهريم <BR>تخم خواهند گذاشت </P> <P><BR>گوشواري به دو گوشم ميآويزم <BR>از دو گيلاس سرخ همزاد <BR>و به ناخن هايم برگ گل کوکب ميچسبانم <BR>کوچه اي هست که در آنجا <BR>پسراني که به من عاشق بودند ، هنوز<BR>با همان موهاي درهم و گردنهاي باريک و پاهاي لاغر <BR>به تبسم هاي معصوم دخترکي مي انديشند که يک شب او را <BR>باد با خود برد </P> <P><BR>کوچه اي هست که قلب من آن را<BR>از محله هاي کودکيم دزديده است <BR>سفر حجمي در خط زمان <BR>و به حجمي خط خشک زمان را آبستن کردن <BR>حجمي از تصويري آگاه <BR>که ز مهماني يک آينه بر ميگردد</P> <P><BR>و بدينسانست <BR>که کسي ميميرد <BR>و کسي ميماند <BR>هيچ صيادي در جوي حقيري که به گودالي ميريزد ، مرواريدي <BR>صيد نخواهد کرد .</P> <P><BR>من <BR>پري کوچک غمگيني را<BR>ميشناسم که در اقيانوسي مسکن دارد <BR>و دلش را در يک ني لبک چوبين <BR>مينوازد آرام ، آرام <BR>پري کوچک غمگيني <BR>که شب از يک بوسه ميميرد <BR>و سحرگاه از يک بوسه به دنيا خواهد آمد</P> <P><BR>( فروغ فرخزاد )</P> <P dir=rtl align=justify><BR></P> Wed, 10 May 2006 22:58:11 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=naghmemandegar&postid=35 naghmemandegar http://naghmemandegar.blogfa.com/post-35.aspx http://naghmemandegar.blogfa.com/post-34.aspx قاصدك ! هان ، چه خبر آوردي ؟<BR/>از كجا وز كه خبر آوردي ؟<BR/> خوش خبر باشي ، اما ،‌اما<BR/>گرد بام و در من<BR/> بي ثمر مي گردي<BR/>انتظار خبري نيست مرا<BR/> نه ز ياري نه ز ديار و دياري باري<BR/>برو آنجا كه بود چشمي و گوشي با كس<BR/> برو آنجا كه تو را منتظرند<BR/> قاصدك<BR/>در دل من همه كورند و كرند<BR/> دست بردار ازين در وطن خويش غريب<BR/> قاصد تجربه هاي همه تلخ<BR/> با دلم مي گويد<BR/> كه دروغي تو ، دروغ<BR/> كه فريبي تو. ، فريب<BR/> قاصدك 1 هان ، ولي ... آخر ... اي واي<BR/> راستي آيا رفتي با باد ؟<BR/>با توام ، آي! كجا رفتي ؟ آي<BR/>راستي آيا جايي خبري هست هنوز ؟<BR/>مانده خاكستر گرمي ، جايي ؟<BR/> در اجاقي طمع شعله نمي بندم خردك شرري هست هنوز ؟<BR/> قاصدك<BR/>ابرهاي همه عالم شب و روز<BR/> در دلم مي گريند <BR/> <BR/><BR/>(مهدی اخوان ثالث) Wed, 10 May 2006 22:53:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=naghmemandegar&postid=34 naghmemandegar http://naghmemandegar.blogfa.com/post-34.aspx http://naghmemandegar.blogfa.com/post-33.aspx <BR/><BR/>موجها خوابيده اند ، آرام و رام<BR/>طبل توفان از نو افتاده است<BR/>چشمه هاي شعله ور خشكيده اند<BR/> آبها از آسيا افتاده است<BR/>در مزار آباد شهر بي تپش<BR/> واي جغدي هم نمي آيد به گوش<BR/> دردمندان بي خروش و بي فغان<BR/>خشمناكان بي فغان و بي خروش<BR/> آهها در سينه ها گم كرده راه<BR/>مرغكان سرشان به زير بالها<BR/> در سكوت جاودان مدفون شده ست<BR/> هر چه غوغا بود و قيل و قال ها<BR/> آبها از آسيا افتاد هاست<BR/> دارها برچيده خونها شسته اند<BR/> جاي رنج و خشم و عصيان بوته ها<BR/> پشكبنهاي پليدي رسته اند<BR/> مشتهاي آسمانكوب قوي<BR/> وا شده ست و گونه گون رسوا شده ست<BR/> يا نهان سيلي زنان يا آشكار<BR/> كاسه ي پست گداييها شده ست<BR/>خانه خالي بود و خوان بي آب و نان<BR/> و آنچه بود ، آش دهن سوزي نبود<BR/> اين شب است ، آري ، شبي بس هولناك<BR/>ليك پشت تپه هم روزي نبود<BR/> باز ما مانديم و شهر بي تپش<BR/> و آنچه كفتار است و گرگ و روبه ست<BR/>گاه مي گويم فغاني بر كشم<BR/>باز مي بيتم صدايم كوته ست<BR/>باز مي بينم كه پشت ميله ها<BR/> مادرم استاده ، با چشمان تر<BR/>ناله اش گم گشته در فريادها<BR/> گويدم گويي كه : من لالم ، تو كر<BR/> آخر انگشتي كند چون خامه اي<BR/>دست ديگر را بسان نامه اي<BR/> گويدم بنويس و راحت شو به رمز<BR/>تو عجب ديوانه و خودكامه اي<BR/>مكن سري بالا زنم ، چون ماكيان<BR/>ازپس نوشيدن هر جرعه آب<BR/>مادرم جنباند از افسوس سر<BR/> هر چه از آن گويد ، اين بيند جواب<BR/>گويد آخر ... پيرهاتان نيز ... هم<BR/>گويمش اما جوانان مانده اند<BR/>گويدم اينها دروغند و فريب<BR/> گويم آنها بس به گوشم خوانده اند<BR/>گويد اما خواهرت ، طفلت ، زنت... ؟<BR/>من نهم دندان غفلت بر جگر<BR/> چشم هم اينجا دم از كوري زند<BR/>گوش كز حرف نخستين بود كر<BR/>گاه رفتن گويدم نوميدوار<BR/>و آخرين حرفش كه : اين جهل است و لج<BR/>قلعه ها شد فتح ، سقف آمد فرود<BR/>و آخرين حرفم ستون است و فرج<BR/> مي شود چشمش پر از اشك و به خويش<BR/>مي دهد اميد ديدار مرا<BR/> من به اشكش خيره از اين سوي و باز<BR/> دزد مسكين برده سيگار مرا<BR/>آبها از آسيا افتاده ، ليك<BR/> باز ما مانديم و خوان اين و آن<BR/> ميهمان باده و افيون و بنگ<BR/>از عطاي دشمنان و دوستان<BR/> آبها از آسيا افتاده ، ليك<BR/> باز ما مانديم و عدل ايزدي<BR/>و آنچه گويي گويدم هر شب زنم<BR/>باز هم مست و تهي دست آمدي ؟<BR/>آن كه در خونش طلا بود و شرف<BR/> شانه اي بالا تكاند و جام زد<BR/>چتر پولادين ناپيدا به دست<BR/> رو به ساحلهاي ديگر گام زد<BR/>در شگفت از اين غبار بي سوار<BR/> خشمگين ، ما ناشريفان مانده ايم<BR/> آبها از آسيا افتاده ، ليك<BR/>باز ما با موج و توفان مانده ايم<BR/> هر كه آمد بار خود را بست و رفت<BR/> ما همان بدبخت و خوار و بي نصيب<BR/> زآن چه حاصل ، جز با دروغ و جز دروغ ؟<BR/>زين چه حاصل ، جز فريب و جز فريب ؟<BR/>باز مي گويند : فرداي دگر<BR/> صبر كن تا ديگري پيدا شود<BR/> كاوه اي پيدا نخواهد شد ، اميد<BR/>كاشكي اسكندري پيدا شود <BR/> <BR/><BR/>(مهدی اخوان ثالث) Wed, 10 May 2006 22:51:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=naghmemandegar&postid=33 naghmemandegar http://naghmemandegar.blogfa.com/post-33.aspx http://naghmemandegar.blogfa.com/post-32.aspx &nbsp; <P></P> <P>دو تا كفتر</P> <P>نشسته اند روي شاخة سدر كهنسالي</P> <P>كه روييده غريب از همگنان در دامن كوه قوي پيكر<BR>دو دلجو مهربان با هم</P> <P>دو غمگين قصه گوي غصه هاي هر دوان با هم</P> <P>خوشا ديگر خوشا عهد دو جان همزبان با هم<BR>دو تنها رهگذر كفتر</P> <P>نوازش هاي اين آن را تسلي بخش</P> <P>تسلي هاي آن اين را نوازشگر</P> <P>خطاب ار هست: «خواهر جان»<BR>جوابش: «جان خواهر جان,بگو با مهربان خويش درد و داستان خويش» <BR>ـ «نگفتي, جان خواهر! اينكه خوابيده ست اينجا كيست.</P> <P>ستان خفته ست و بادستان فرو پوشانده چشمان را<BR>تو پنداري نمي خواهد ببيند روي ما نيز كورا دوست مي داريم.</P> <P>نگفتي كيست, باري سرگذشتش چيست»<BR>ـ «پريشاني غريب و خسته, ره گم كرده را ماند.</P> <P>شباني گله اش را گرگ ها خورده</P> <P>وگرنه تاجري كالاش را دريا فرو برده.<BR>و شايد عاشقي سرگشتة كوه و بيابان ها</P> <P>سپرده با خيالي دل,نه ش از آسودگي آرامشي حاصل</P> <P><BR>نه ش از پيمودن دريا و كوه و دشت و دامان ها</P> <P>اگر گم كرده راهي بي سرانجام است</P> <P>مرا به ش پند و پيغام ست.<BR>در اين آفاق من گرديده ام بسيار</P> <P>نماندستم نپيموده بدستي هيچ سويي را</P> <P>نمايم تا كدامين راه گيرد پيش:<BR>ازينسو, سوي خفتنگاه مهر و ماه, راهي نيست</P> <P>بيابان هاي بي فرياد و كهساران خار و خشك و بي رحم ست.<BR>وزآنسو, سوي رستنگاه ماه و مهر هم, كس را پناهي نيست</P> <P>يكي درياي هول هايل ست و خشم توفان ها<BR>سديگر سوي تفته دوزخي پرتاب</P> <P>وآن ديگر بسيط ز مهريرست و زمستان ها</P> <P>رهايي را اگر راهي ست,<BR>جز از راهي كه رويد زان گلي, خاري, گياهي نيست . . .»</P> <P>ـ «نه خواهر جان! چه جاي شوخي و شنگي ست؟<BR>غريبي, بي نصيبي, مانده در راهي,پناه آورده سوي ساية سدري.</P> <P>ببينش, پاي تا سر درد و دلتنگي ست.<BR>نشاني ها كه مي بيني در او . . .»</P> <P>ـ «نشاني ها كه مي بينم در او بهرام را ماند,همان بهرام ورجاوند<BR>كه پيش از روز رستاخيز خواهد خاست هزاران كار خواهد كرد نام آور</P> <P>,هزاران طرفه خواهد زاد ازو بشكوه.<BR>پس از او گيو بن گودرز و با وي توسن بن نوذر,و گرشاسپ دلير, آن شير گندآور,و آن ديگر<BR></P> <P>و آن ديگر,انيران را فرو كوبند وين اهريمني رايات را بر خاك اندازند</P> <P>بسوزند آنچه ناپاكي ست, ناخوبي ست</P> <P><BR>پريشان شهر ويران را دگر سازند</P> <P>درفش كاويان را, فره در سايه ش,غبار ساليان از چهره بزدايند,<BR>برافرازند . . .»</P> <P>ـ «نه, جانا! اين نه جاي طعنه و سردي ست.گرش نتوان گرفتن دست, بيدادست اين تيپاي بيغاره.<BR></P> <P>ببينش, روز كور شور بخت, اين ناجوانمردي ست.»</P> <P>ـ «نشاني ها كه ديدم دادمش, باري,بگو تا كيست اين گمنام گردآلود.<BR>ستان افتاده. چشمان را فرو پوشيده با دستان,تواند بود كو با ماست گوشش و ز خلال پنجه بيندمان.»<BR>ـ »</P> <P>نشاني ها كه گفتي هر كدامش برگي از باغي ست,و از بسيارها تايي.برخسارش عرق هر قطره اي از مرده دريايي.<BR></P> <P>نه خال ست و نگار آن ها كه بيني, هر يكي داغي ست,كه گويد داستان از سوختن هايي.<BR></P> <P>يكي آواره مردست اين پريشانگرد.همان شهزادة از شهر خود رانده,نهاده سر به صحراها<BR></P> <P>گذشته از جزيره ها و درياها,نبرده ره به جايي, خسته در كوه و كمر مانده,<BR></P> <P>اگر نفرين اگر افسون اگر تقدير اگر شيطان . . .»</P> <P>ـ «بجاي آوردم او را, هان<BR>همان شهزادة بيچاره است او كه شبي دزدان دريايي,بشهرش حمله آوردند.»<BR></P> <P>ـ «بلي, دزدان دريايي و قوم جادوان و خيل غوغايي,بشهرش حمله آوردند,<BR>و او مانند سردار دليري نعره زد بر شهر:« ـ دليران من! اي شيران<BR>زنان! مردان! جوانان! كودكان! پيران! ـ »و بسياري دليرانه سخن ها گفت, اما پاسخي نشنفت.<BR></P> <P>اگر تقدير نفرين كرد يا شيطان فسون, هر دست يا دستان,صدايي برنيامد از سري, زيرا همه ناگاه سنگ و سرد گرديدند<BR>از اينجا نام او شد شهريار شهر سنگستان.</P> <P>پريشانروز مسكين تيغ در دستش ميان سنگ ها مي گشت<BR>و چون ديوانگان فرياد مي زد «آي!»,و مي افتاد و بر مي خاست, گريان نعره مي زد باز:<BR></P> <P>« ـ دليران من!» اما سنگ ها خاموش.همان شهزاده است آري كه ديگر سال هاي سال,<BR>ز بس دريا و كوه و دشت پيموده ست,دلش سير آمده از جان و جانش پير و فرسوده ست.<BR>و پندارد كه ديگر جست و جوها پوچ و بيهوده ست.نه جويد زال زر را تا بسوزاند پر سميرغ و پرسد چاره و ترفند,<BR></P> <P>نه دارد انتظار هفت تن جاويد ورجاوند,دگر بيزار حتي از دريغاگوئي و نوحه,<BR></P> <P>چو روح جغد گردان در مزار آجين اين شب هاي بي ساحل,ز سنگستان شومش بر گرفته دل,<BR></P> <P>پناه آورده سوي ساية سدري؛كه رسته در كنار كوه بي حاصل.و سنگستان گمنامش,<BR></P> <P>كه روزي روزگاري شبچراغ روزگاران بود؛نشيد همگنانش, آفرين را و نيايش را,سرود آتش و خورشيد و باران بود؛<BR></P> <P>اگر تير و اگر دي, هر كدام و كي,به فر سور و آذين ها بهاران در بهاران بود؛<BR></P> <P>كنون ننگ آشياني نفرت آبادست, سوگش سور,چنان چون آبخوستي روسپي, آغوش زي آفاق بگشوده,<BR></P> <P>در او جاري هزاران جوي پر آب گل آلوده,و صيادان دريا بارهاي دور,و بردن ها و بردن ها و بردن ها<BR></P> <P>و كشتي ها و كشتي ها و كشتي ها,و گزمه ها و گشتي ها . . .»ـ «سخن بسيار يا كم, وقت بيگاه ست.<BR></P> <P>نگه كن, روز كوتاه ست.هنوز از آشيان دوريم و شب نزديك.شنيدم قصة اين پير مسكين را<BR></P> <P>بگو آيا تواند بود كو را رستگاري روي بنمايد؟كليدي هست آيا كه ش طلسم بسته بگشايد؟»<BR></P> <P>ـ «تواند بود.پس از اين كوه تشنه دره اي ژرف ست,در او نزديك غاري تار و تنها, چشمه اي روشن.<BR></P> <P>ازينجا تا كنار چشمه راهي نيست.چنين بايد كه شهزاده در آن چشمه بشويد تن.<BR></P> <P>غبار قرن ها دلمردگي از خويش بزدايد,اهورا و ايزدان و امشاسپندان را,سزاشان با سرود سالخورد نغز بستايد.<BR></P> <P>پس از آن هفت ريگ از ريگ هاي چشمه بردارد,در آن نزديك ها چاهي ست,<BR></P> <P>كنارش آذري افروزد و او را نمازي گرم بگزارد,پس آنگه هفت ريگش را,<BR></P> <P>بنام و ياد هفت امشاسپندان در دهان چاه اندازد.ازو جوشيد خواهد آب,و خواهد گشت شيرين چشمه اي جوشان,<BR></P> <P>نشان آنكه ديگر خاستش بخت جوان از خواب.تواند باز بيند روزگار وصل.تواند بود و بايد بود<BR></P> <P>از اسب افتاده او, نز اصل.»ـ «غريبم, قصه ام چون غصه ام بسيار.<BR></P> <P>سخن پوشيده بشنو, اسب من مرده ست واصلم پير و پژمرده ست,غم دل با تو گويم, غار!<BR></P> <P>كبوترهاي جادوي بشارتگوي,نشستند و تواند بود و بايد بودها گفتند.بشارت ها به من دادند و سوي لانه شان رفتند.<BR></P> <P>من آن كالام را دريا فرو برده,گله م را گرگ ها خورده,من آن آوارة اين دشت بي فرسنگ.<BR></P> <P>من آن شهر اسيرم, ساكنانش سنگ.ولي گويا دگر اين بينوا شهزاده بايد دخمه اي جويد.<BR></P> <P>دريغا دخمه اي درخورد اين تنهاي بدفرجام نتوان يافت.كجائي اي حريق؟ اي سيل؟ اي آوار؟<BR></P> <P>اشارت ها درست و راست بود, اما بشارت ها,ببخشا گر غبارآلود راه و شوخگينم, غار!<BR></P> <P>درخشان چشمه پيش چشم من خوشيد.فروزان آتشم را باد خاموشيد.,فكندم ريگ ها را يك به يك در چاه.<BR></P> <P>همه امشاسپندان را بنام آواز دادم ليك,به جاي آب دود از چاه سر بركرد, گفتي ديو مي گفت: آه.<BR></P> <P>مگر ديگر فروغ ايزدي آذر مقدس نيست؟مگر آن هفت انوشه خوابشان بس نيست؟<BR></P> <P>زمين گنديد, آيا برفراز آسمان كس نيست؟گسسته است زنجير هزار اهريمني تر زآنكه دربند دماوندست؛<BR></P> <P>پشوتن مرده است آيا؟و برف جاودان بارنده سام گرد را سنگ سياهي كرده است آيا؟ . . .»<BR></P> <P>سخن مي گفت, سر در غار كرده, شهريار شهر سنگستان.سخن مي گفت با تاريكي خلوت.<BR></P> <P>تو پنداري مغي دلمرده در آتشگهي خاموش,ز بيداد انيران شكوه ها مي كرد.ستم هاي فرنگ و ترك و تازي را<BR></P> <P>شكايت با شكسته بازوان ميترا مي كرد.غمان قرن ها را زار مي ناليد.حزين آواي او در غار مي گشت و صدا مي كرد.<BR></P> <P>ـ «. . . غم دل با تو گويم, غار!بگو آيا مرا ديگر اميد رستگاري نيست؟»صدا نالنده پاسخ داد:«. . . آري نيست؟»</P> <P>&nbsp;</P> <P>مهدی اخوان </P> Wed, 10 May 2006 21:35:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=naghmemandegar&postid=32 naghmemandegar http://naghmemandegar.blogfa.com/post-32.aspx http://naghmemandegar.blogfa.com/post-31.aspx <BR/>نشسته ماه بر گردونه عاج.<BR/><BR/>به گردون می رود فریاد امواج.<BR/><BR/>چراغی داشتم ,کردند خاموش.<BR/><BR/>خروشی داشتم ,کردند تاراج.... <BR/><BR/><BR/>( فريدون مشيری ) Wed, 10 May 2006 17:01:12 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=naghmemandegar&postid=31 naghmemandegar http://naghmemandegar.blogfa.com/post-31.aspx http://naghmemandegar.blogfa.com/post-30.aspx <BR/><BR/>اهل كاشانم.<BR/>روزگارم بد نيست.<BR/>تكه ناني دارم، خرده هوشي، سر سوزن ذوقي.<BR/>مادري دارم، بهتر از برگ درخت.<BR/>دوستاني، بهتر از آب روان.<BR/><BR/><BR/>و خدايي كه در اين نزديكي است:<BR/>لاي اين شب بوها، پاي آن كاج بلند.<BR/>روي آگاهي آب، روي قانون گياه.<BR/><BR/><BR/>من مسلمانم.<BR/>قبله ام يك گل سرخ.<BR/>جانمازم چشمه، مهرم نور.<BR/>دشت سجادة من.<BR/>من وضو با تپش پنجره ها مي گيرم.<BR/>در نمازم جريان دارد ماه، جريان دارد طيف.<BR/>سنگ از پشت نمازم پيداست:<BR/>همه ذرات نمازم متبلور شده است.<BR/>من نمازم را وقتي مي خانم<BR/>كه اذانش را باد، گفته باشد سر گلدستة سرو.<BR/>من نمازم را، پي &#171;تكبيره الاحرام&#187; علف مي خوانم،<BR/>پي &#171;قد قامت&#187; موج.<BR/><BR/><BR/>كعبه ام بر لب آب،<BR/>كعبه ام زير اقاقي هاست.<BR/>كعبه ام مثل نسيم، مي رود باغ به باغ، مي رود شهر به شهر.<BR/><BR/><BR/>&#171;حجرالاسود&#187; من روشني باغچه است.<BR/><BR/><BR/>اهل كاشانم.<BR/>پيشه ام نقاشي است:<BR/>گاه گاهي قفسي مي سازم با رنگ، مي فروشم به شما<BR/>تا به آواز شقايق كه در آن زنداني است<BR/>دل تنهايي تان تازه شود.<BR/>چه خيالي، چه خيالي، . . . مي دانم<BR/>پرده ام بي جان است.<BR/>خوب مي دانم، حوض نقاشي من بي ماهي است.<BR/><BR/><BR/>اهل كاشانم.<BR/>نسبم شايد برسد<BR/>به گياهي در هند، به سفالينه اي از خاك &#171;سيلك&#187;.<BR/>نسبم شايد، به زني فاحشه در شهر بخارا برسد.<BR/><BR/><BR/>پدرم پشت دو بار آمدن چلچله ها، پشت دو برف،<BR/>پدرم پشت دو خوابيدن در مهتابي،<BR/>پدرم پشت زمان ها مرده است.<BR/>پدرم وقتي مرد، آسمان آبي بود،<BR/>مادرم بي خبر از خواب پريد، خواهرم زيبا شد.<BR/>پدرم وقتي مرد، پاسبان ها همه شاعر بودند.<BR/>مرد بقال از من پرسيد: چند من خربزه مي خواهي؟<BR/>من از او پرسيدم: دل خوش سيري چند؟<BR/><BR/><BR/>پدرم نقاشي مي كرد.<BR/>تار هم مي ساخت، تار هم مي زد.<BR/>خط خوبي هم داشت.<BR/><BR/><BR/>باغ ما در طرف ساية دانايي بود.<BR/>باغ ما جاي گره خوردن احساس و گياه،<BR/>باغ ما نقطة برخورد نگاه و قفس و آينه بود.<BR/>باغ ما شايد، قوسي از دايرة سبز سعادت بود.<BR/>ميوة كال خدا را آن روز، مي جويدم در خواب.<BR/>آب بي فلسفه مي خوردم.<BR/>توت بي دانش مي چيدم.<BR/>تا اناري تركي بر مي داشت، دست فوارة خواهش مي شد.<BR/>تا چلويي مي خواند، سينه از ذوق شنيدن مي سوخت.<BR/>گاه تنهايي، صورتش را به پس پنجره مي چسبانيد.<BR/>شوق مي آمد، دست در گردن حس مي انداخت.<BR/>فكر، بازي مي كرد.<BR/>زندگي چيزي بود، مثل يك بارش عيد، يك چنار پر سار.<BR/>زندگي در آن وقت، صفي از نور و عروسك بود،<BR/>يك بغل آزادي بود.<BR/>زندگي در آن وقت، حوض موسيقي بود.<BR/><BR/><BR/>طفل، پاورچين پاورچين، دور شد كم كم در كوچة سنجاقك ها.<BR/>بار خود را بستم، رفتم از شهر خيالات سبك بيرون<BR/>دلم از غربت سنجاقك پر.<BR/><BR/><BR/>من به مهماني دنيا رفتم:<BR/>من به دشت اندوه،<BR/>من به باغ عرفان،<BR/>من به ايوان چراغاني دانش رفتم.<BR/>رفتم از پلة مذهب بالا.<BR/>تا ته كوچة شك،<BR/>تا هواي خنك استغنا،<BR/>تا شب خيس محبت رفتم.<BR/>من به ديدار كسي رفتم در آن سر عشق.<BR/>رفتم، رفتم تا زن،<BR/>تا چراغ لذت،<BR/>تا سكوت خواهش،<BR/>تا صداي پر تنهايي.<BR/><BR/><BR/>چيزها ديدم در روي زمين:<BR/>كودكي ديدم، ماه را بو مي كرد.<BR/>قفسي بي در ديدم كه در آن، روشني پرپر مي زد.<BR/>نردباني كه از آن، عشق مي رفت به بام ملكوت.<BR/>من زني را ديدم، نور در هاون مي كوبيد.<BR/>ظهر در سفرة آنان نان بود، سبزي بود، دوري شبنم بود، كاسة داغ محبت بود.<BR/><BR/><BR/>من گدايي ديدم، در به در مي رفت آواز چكاوك مي خواست<BR/>و سپوري كه به يك پوستة خربزه مي برد نماز.<BR/><BR/><BR/>بره اي را ديدم، بادبادك مي خورد.<BR/>من الاغي ديدم، ينجه را مي فهميد.<BR/>در چراگاه &#171;نصيحت&#187; گاوي ديدم سير.<BR/><BR/><BR/>شاعري ديدم هنگام خطاب، به گل سوسن مي گفت: &#171;شما&#187;<BR/><BR/><BR/>من كتابي ديدم، واژه هايش همه از جنس بلور.<BR/>كاغذي ديدم، از جنس بهار.<BR/>موزه اي ديدم دور از سبزه،<BR/>مسجدي دور از آب.<BR/>سر بالين فقيهي نوميد، كوزه اي ديدم لبريز سؤال.<BR/><BR/><BR/>قاطري ديدم بارش &#171;انشا&#187;<BR/>اشتري ديدم بارش سبد خالي &#171;پند و امثال&#171;.<BR/>عارفي ديدم بارش &#171;تننا ها يا هو&#187;.<BR/><BR/><BR/>من قطاري ديدم، روشنايي مي برد.<BR/>من قطاري ديدم، فقه مي برد و چه سنگين مي رفت.<BR/>من قطاري ديدم، كه سياست مي برد (و چه خالي مي رفت.)<BR/>من قطاري ديدم، تخم نيلوفر و آواز قناري مي برد.<BR/>و هواپيمايي، كه در آن اوج هزاران پايي<BR/>خاك از شيشة آن پيدا بود:<BR/>كاكل پوپك،<BR/>خال هاي پر پروانه،<BR/>عكس غوكي در حوض<BR/>و عبور مگس از كوچة تنهايي.<BR/>خواهش روشن يك گنجشك، وقتي از روز چناري به زمين مي آيد.<BR/>و بلوغ خورشيد.<BR/>و هم آغوشي زيباي عروسك با صبح.<BR/><BR/><BR/>پله هايي كه به گلخانة شهوت مي رفت.<BR/>پله هايي كه به سردابة الكل مي رفت.<BR/>پله هايي كه به قانون فساد گل سرخ<BR/>و به ادراك رياضي حيات،<BR/>پله هايي كه به بام اشراق،<BR/>پله هايي كه به سكوي تجلي مي رفت.<BR/><BR/><BR/>مادرم آن پايين<BR/>استكان ها را در خاطرة شط مي شست.<BR/><BR/><BR/>شهر پيدا بود:<BR/>رويش هندسي سيمان، آهن، سنگ.<BR/>سقف بي كفتر صدها اتوبوس.<BR/>گل فروشي گل هايش را مي كرد حراج.<BR/>در ميان دو درخت گل ياس، شاعري تابي مي بست.<BR/>پسري سنگ به ديوار دبستان مي زد.<BR/>كودكي هستة زردآلو را، روي سجادة بيرنگ پدر تف مي كرد.<BR/>و بزي از &#171;خزر&#187; نقشة جغرافي، آب مي خورد.<BR/><BR/><BR/>بند رختي پيدا بود: سينه بندي بي تاب.<BR/><BR/><BR/>چرخ يك گاري در حسرت واماندن اسب،<BR/>اسب در حسرت خوابيدن گاري چي،<BR/>مرد گاري چي در حسرت مرگ.<BR/><BR/><BR/>عشق پيدا بود، موج پيدا بود.<BR/>برف پيدا بود، دوستي پيدا بود.<BR/>كلمه پيدا بود.<BR/>آب پيدا بود، عكس اشيا در آب.<BR/>سايه گاه خنك ياخته ها در تف خون.<BR/>سمت مرطوب حيات.<BR/>شرق اندوه نهاد بشري.<BR/>فصل ول گردي در كوچة زن.<BR/>بوي تنهايي در كوچة فصل.<BR/><BR/><BR/>دست تابستان يك بادبزن پيدا بود.<BR/><BR/><BR/>سفر دانه به گل.<BR/>سفر پيچك اين خانه به آن خانه.<BR/>سفر ماه به حوض.<BR/>فوران گل حسرت از خاك.<BR/>ريزش تاك جوان از ديوار.<BR/>بارش شبنم روي پل خواب.<BR/>پرش شادي از خندق مرگ.<BR/>گذر حادثه از پشت كلام.<BR/><BR/><BR/>جنگ يك روزنه با خواهش نور.<BR/>جنگ يك پله با پاي بلند خورشيد.<BR/>جنگ تنهايي با يك آواز.<BR/>جنگ زيباي گلابي ها با خالي يك زنبيل.<BR/>چنگ خونين انار و دندان.<BR/>جنگ &#171;نازي&#187;ها با ساقة ناز.<BR/>جنگ طوطي و فصاحت با هم.<BR/>جنگ پيشاني با سردي مهر.<BR/><BR/><BR/>حملة كاشي مسجد به سجود.<BR/>حملة باد به معراج حباب صابون.<BR/>حملة لشگر پروانه به برنامة &#171;دفع آفات&#187;.<BR/>حملة دستة سنجاقك، به صف كارگر &#171;لوله كشي&#187;.<BR/>حملة هنگ سياه قلم ني به حروف سربي.<BR/>حملة واژه به فك شاعر.<BR/><BR/><BR/>فتح يك قرن به دست يك شعر.<BR/>فتح يك باغ به دست يك سار.<BR/>فتح يك كوچه به دست دو سلام.<BR/>فتح يك شهر به دست سه چهار اسب سوار چوبي<BR/>فتح يك عيد به دست دو عروسك، يك توپ.<BR/><BR/><BR/>قتل يك جغجغه روي تشك بعد از ظهر.<BR/>قتل يك قصه سر كوچة خواب.<BR/>قتل يك غصه به دستور سرود.<BR/>قتل مهتاب به فرمان نئون.<BR/>قتل يك بيد به دست &#171;دولت&#187;.<BR/>قتل يك شاعر افسرده به دست گل يخ.<BR/><BR/><BR/>همة روي زمين پيدا بود:<BR/>نظم در كوچة يونان مي رفت.<BR/>جغد در &#171;باغ معلق&#187; مي خواند.<BR/>باد در گردنة خيبر، بافه اي از خس تاريخ به خاور مي راند.<BR/>روي درياچة آرام &#171;نگين&#187;، قايقي گل مي برد.<BR/>در بنارس سر هر كوچه چراغي ابدي روشن بود.<BR/><BR/><BR/>مردمان را ديدم.<BR/>شهرها را ديدم.<BR/>دشت ها را، كوه ها را ديدم.<BR/>آب را ديدم، خاك را ديدم.<BR/>نور و ظلمت را ديدم.<BR/>و گياهان را در نور، و گياهان را در ظلمت ديدم.<BR/>جانور را در نور، جانور را در ظلمت ديدم.<BR/>و بشر را در نور، و بشر را در ظلمت ديدم.<BR/><BR/><BR/>اهل كاشانم، اما<BR/>شهر من كاشان نيست.<BR/>شهر من گم شده است.<BR/>من با تاب، من با تب<BR/>خانه اي در طرف ديگر شب ساخته ام.<BR/><BR/><BR/>من در اين خانه به گم نامي نمناك علف نزديكم.<BR/>من صداي نفس باغچه را مي شنوم<BR/>و صداي ظلمت را، وقتي از برگي مي ريزد.<BR/>و صداي، سرفة روشني از پشت درخت،<BR/>عطسة آب از هر رخنة سنگ،<BR/>چكچك چلچله از سقف بهار.<BR/>و صداي صاف، باز و بسته شدن پنجرة تنهايي.<BR/>و صداي پاك، پوست انداختن مبهم عشق،<BR/>متراكم شدن ذوق پريدن در بال<BR/>و ترك خوردن خودداري روح.<BR/>من صداي قدم خواهش را مي شنوم<BR/>و صداي، پاي قانوني خون را در رگ،<BR/>ضربان سحر چاه كبوترها،<BR/>تپش قلب شب آدينه،<BR/>جريان گل ميخك در فكر،<BR/>شيهة پاك حقيقت از دور.<BR/>من صداي وزش ماده را مي شنوم<BR/>و صداي، كفش ايمان را در كوچة شوق.<BR/>و صداي باران را، روي پلك تر عشق،<BR/>روي موسيقي غمناك بلوغ،<BR/>روي آواز انارستان ها.<BR/>و صداي متلاشي شدن شيشة شادي در شب،<BR/>پاره پاره شدن كاغذ زيبايي،<BR/>پر و خالي شدن كاسة غربت از باد.<BR/><BR/><BR/>من به آغاز زمين نزديكم.<BR/>نبض گل ها را مي گيرم.<BR/>آشنا هستم با، سرنوشت تر آب، عادت سبز درخت.<BR/><BR/><BR/>روح من در جهت تازة اشيا جاري است.<BR/>روح من كم سال است.<BR/>روح من گاهي از شوق، سرفه اش مي گيرد.<BR/>روح من بيكار است:<BR/>قطره هاي باران را، درز آجرها را، مي شمارد.<BR/>روح من گاهي، مثل يك سنگ سر راه حقيقت دارد.<BR/><BR/><BR/>من نديدم دو صنوبر را با هم دشمن.<BR/>من نديدم بيدي، سايه اش را بفروشد به زمين.<BR/>رايگان مي بخشد، نارون شاخة خود را به كلاغ.<BR/>هر كجا برگي هست، شور من مي شكفد.<BR/>بوتة خشخاشي، شست و شو داده مرا در سيلان بودن.<BR/><BR/><BR/>مثل بال حشره وزن سحر را مي دانم.<BR/>مثل يك گلدان، مي دهم گوش به موسيقي روييدن.<BR/>مثل زنبيل پر از ميوه تب تند رسيدن دارم.<BR/>مثل يك ميكده در مرز كسالت هستم.<BR/>مثل يك ساختمان لب دريا نگرانم به كشش هاي بلند ابدي.<BR/><BR/><BR/>تا بخواهي خورشيد، تا بخواهي پيوند، تا بخواهي تكثير.<BR/><BR/><BR/>من به سيبي خوشنودم<BR/>و به بوييدن يك بوتة بابونه.<BR/>من به يك آينه، يك بستگي پاك قناعت دارم.<BR/>من نمي خندم اگر بادكنك مي تركد.<BR/>و نمي خندم اگر فلسفه اي، ماه را نصف كند.<BR/>من صداي پر بلدرچين را، مي شناسم،<BR/>رنگ هاي شكم هوبره را، اثر پاي بز كوهي را.<BR/>خوب مي دانم ريواس كجا مي رويد،<BR/>سار كي مي آيد، كبك كي مي خواند، باز كي مي ميرد،<BR/>ماه در خواب بيابان چيست،<BR/>مرگ در ساقة خواهش<BR/>و تمشك لذت، زير دندان هم آغوشي.<BR/><BR/><BR/>زندگي رسم خوشايندي است.<BR/>زندگي بال و پري دارد با وسعت مرگ،<BR/>پرشي دارد اندازة عشق.<BR/>زندگي چيزي نيست، كه لب طاقچة عادت از ياد من و تو برود.<BR/>زندگي جذبة دستي است كه مي چيند.<BR/>زندگي نوبر انجير سياه، در دهان گس تابستان است.<BR/>زندگي، بعد درخت است به چشم حشره.<BR/>زندگي تجربة شب پره در تاريكي است.<BR/>زندگي حس غريبي است كه يك مرغ مهاجر دارد.<BR/>زندگي سوت قطاري است كه در خواب پلي مي پيچد.<BR/>زندگي ديدن يك باغچه از شيشة مسدود هواپيماست.<BR/>خبر رفتن موشك به فضا،<BR/>لمس تنهايي &#171;ماه&#187;،<BR/>فكر بوييدن گل در كره اي ديگر.<BR/><BR/><BR/>زندگي شستن يك بشقاب است.<BR/><BR/><BR/>زندگي يافتن سكة دهشاهي در جوي خيابان است.<BR/>زندگي &#171;مجذور&#187; آينه است.<BR/>زندگي گل به &#171;توان&#187; ابديت،<BR/>زندگي &#171;ضرب&#187; زمين در ضربان دل ما،<BR/>زندگي &#171;هندسة&#187; ساده و يكسان نفسهاست.<BR/><BR/><BR/>هر كجا هستم، باشم،<BR/>آسمان مال من است.<BR/>پنجره، فكر، هوا، عشق، زمين مال من است.<BR/>چه اهميت دارد<BR/>گاه اگر مي رويند<BR/>قارچ هاي غربت؟<BR/><BR/><BR/>من نمي دانم<BR/>كه چرا مي گويند: اسب حيوان نجيبي است، كبوتر زيباست.<BR/>و چرا در قفس هيچكس كركس نيست.<BR/>گل شبدر چه كم از لالة قرمز دارد.<BR/>چشم ها را بايد شست، جور ديگر بايد ديد.<BR/>واژه ها را بايد شست.<BR/>واژه بايد خود باد، واژه بايد خود باران باشد<BR/><BR/><BR/>چترها را بايد بست،<BR/>زير باران بايد رفت.<BR/>فكر را، خاطره را، زير باران بايد برد.<BR/>با همة مردم شهر، زير باران بايد رفت.<BR/>دوست را، زير باران بايد ديد.<BR/>عشق را، زير باران بايد جست.<BR/>زير باران بايد با زن خوابيد.<BR/>زير باران بايد بازي كرد.<BR/>زير باران بايد چيز نوشت، حرف زد، نيلوفر كاشت<BR/>زندگي تر شدن پي در پي،<BR/>زندگي آب تني كردن در حوضچة &#171;اكنون&#187; است.<BR/><BR/><BR/>رخت ها را بكنيم:<BR/>آب در يك قدمي است.<BR/><BR/><BR/>روشني را بچشيم.<BR/>شب يك دهكده را وزن كنيم، خواب يك آهو را.<BR/>گرمي لانة لكلك را ادراك كنيم.<BR/>روي قانون چمن پا نگذاريم.<BR/>در موستان گرة ذايقه را باز كنيم.<BR/>و دهان را بگشاييم اگر ماه در آمد.<BR/>و نگوييم كه شب چيز بدي است.<BR/>و نگوييم كه شب تاب ندارد خبر از بينش باغ.<BR/><BR/><BR/>و بياريم سبد<BR/>ببريم اين همه سرخ، اين همه سبز.<BR/><BR/><BR/>صبح ها نان و پنيرك بخوريم.<BR/>و بكاريم نهالي سر هر پيچ كلام.<BR/>و بپاشيم ميان دو هجا تخم سكوت.<BR/>و نخوانيم كتابي كه در آن باد نمي آيد<BR/>و كتابي كه در آن پوست شبنم تر نيست<BR/>و كتابي كه در آن ياخته ها بي بعدند.<BR/>و نخواهيم مگس از سر انگشت طبيعت بپرد.<BR/>و نخواهيم پلنگ از در خلقت برود بيرون.<BR/>و بدانيم اگر كرم نبود، زندگي چيزي كم داشت.<BR/>و اگر خنج نبود، لطمه مي خورد به قانون درخت.<BR/>و اگر مرگ نبود، دست ما در پي چيزي مي گشت.<BR/>و بدانيم اگر نور نبود، منطق زندة پرواز دگرگون مي شد.<BR/>و بدانيم كه پيش از مرجان، خلائي بود در انديشة درياها.<BR/><BR/><BR/>و نپرسيم كجاييم،<BR/>بو كنيم اطلسيتازة بيمارستان را.<BR/><BR/><BR/>و نپرسيم كه فوارة اقبال كجاست.<BR/>و نپرسيم چرا قلب حقيقت آبي است.<BR/>و نپرسيم پدرهاي پدرها چه نسيمي، چه شبي داشته اند.<BR/><BR/><BR/>پشت سر نيست فضايي زنده.<BR/>پشت سر مرغ نمي خواند.<BR/>پشت سر باد نمي آيد.<BR/>پشت سر پنجرة سبز صنوبر بسته است.<BR/>پشت سر روي همه فرفره ها خاك نشسته است.<BR/>پشت سر خستگي تاريخ است.<BR/>پشت سر خاطرة موج به ساحل صدف سرد سكون مي ريزد.<BR/><BR/><BR/>لب دريا برويم،<BR/>تور در آب بيندازيم<BR/>و بگيريم طراوت را از آب.<BR/><BR/><BR/>ريگي از روي زمين برداريم<BR/>وزن بودن را احساس كنيم.<BR/><BR/><BR/>بد نگوييم به مهتاب اگر تب داريم<BR/>(ديده ام گاهي در تب، ماه مي آيد پايين،<BR/>مي رسد دست به سقف ملكوت.<BR/>ديده ام، سهره بهتر مي خواند.<BR/>گاه زخمي كه به پا داشته ام<BR/>زير و بم هاي زمين را به من آموخته است.<BR/>گاه در بستر بيماري من، حجم گل چند برابر شده است.<BR/>و فزون تر شده است، قطر نارنج، شعاع فانوس.)<BR/>و نترسيم از مرگ<BR/>(مرگ پايان كبوتر نيست.<BR/>مرگ وارونة يك زنجره نيست.<BR/>مرگ در ذهن اقاقي جاري است.<BR/>مرگ در آب و هواي خوش انديشه نشيمن دارد.<BR/>مرگ در ذات شب دهكده از صبح سخن مي گويد.<BR/>مرگ با خوشة انگور مي آيد به دهان.<BR/>مرگ در حنجرة سرخ ـ گلو مي خواند.<BR/>مرگ مسئول قشنگي پر شاپرك است.<BR/>مرگ گاهي ريحان مي چيند.<BR/>مرگ گاهي ودكا مي نوشد.<BR/>گاه در سايه نشسته است به ما مي نگرد.<BR/>و همه مي دانيم<BR/>ريه هاي لذت، پر اكسيژن مرگ است.)<BR/><BR/><BR/>در نبنديم به روي سخن زندة تقدير كه از پشت چپرهاي صدا مي شنويم.<BR/><BR/><BR/>پرده را برداريم:<BR/>بگذاريم كه احساس هوايي بخورد.<BR/>بگذاريم بلوغ، زير هر بوته كه مي خواهد بيتوته كند.<BR/>بگذاريم غريزه پي بازي برود.<BR/>كفش ها را بكند، و به دنبال فصول از سر گل ها بپرد.<BR/>بگذاريم كه تنهايي آواز بخواند.<BR/>چيز بنويسد.<BR/>به خيابان برود.<BR/><BR/><BR/>ساده باشيم.<BR/>ساده باشيم چه در باجة‌يك بانك چه در زير درخت.<BR/><BR/><BR/>كار ما نيست شناسايي &#171;راز&#187; گل سرخ،<BR/>كار ما شايد اين است<BR/>كه در &#171;افسون&#187; گل سرخ شناور باشيم.<BR/>پشت دانايي اردو بزنيم.<BR/>دست در جذبة يك برگ بشوييم و سر خوان برويم.<BR/>صبح ها وقتي خورشيد، در مي آيد متولد بشويم.<BR/>هيجان ها را پرواز دهيم.<BR/>روي ادراك فضا، رنگ، صدا، پنجره گل نم بزنيم.<BR/>آسمان را بنشانيم ميان دو هجاي &#171;هستي&#187;.<BR/>ريه را از ابديت پر و خالي بكنيم.<BR/>بار دانش را از دوش پرستو به زمين بگذاريم.<BR/>نام را باز ستانيم از ابر،<BR/>از چنار، از پشه، از تابستان.<BR/>روي پاي تر باران به بلندي محبت برويم.<BR/>در به روي بشر و نور و گياه و حشره باز كنيم.<BR/><BR/><BR/>كار ما شايد اين است<BR/>كه ميان گل نيلوفر و قرن<BR/>پي آواز حقيقت بدويم.<BR/><BR/>كاشان ، قريه چنار ، تابستان ۱۳۴۳<BR/><BR/> ( سهراب سپهری ) Wed, 10 May 2006 16:51:42 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=naghmemandegar&postid=30 naghmemandegar http://naghmemandegar.blogfa.com/post-30.aspx